Niet wachten op een wonder, er zelf een bouwen

Gastvrijheid zit erin

Als kind verraste ik mijn ouders al met zelfgemaakte drankjes en persoonlijke briefjes. Daar begon het, die liefde voor gastvrijheid. En ik had één grote droom: in het vliegtuig werken.

Na verschillende studies en functies in het buitenland werd die droom werkelijkheid. In 2018 begon ik in de luchtvaart, waar ik inmiddels ben doorgegroeid tot leidinggevende aan boord: purser.

Niet stilzitten

Toen in 2020 niet alleen de wereld, maar ook de luchtvaart stil kwam te liggen, zei ik één ding tegen mezelf: ik ga niet stilzitten. Ik volgde een hbo-studie en richtte mijn eerste bedrijf op, The Sparkle Factory.

Ik begon als host voor luxe merken en privéluchtvaart en groeide al snel door naar hospitality consultancy en trainingen op locatie. Ik ontdekte een tweede passie, en The Sparkle Factory groeide in korte tijd uit tot een grote organisatie.

Op papier perfect

Tegelijkertijd merkte ik, naast het vliegen en een leven dat op papier perfect leek, de eerste signalen dat het niet goed ging. Maar op papier ging alles goed, dus duwde ik het weg. Ik vloog, gaf trainingen, reisde en plande mijn dagen vol. Totdat mijn lichaam besloot het heft in eigen handen te nemen.

Van de ene op de andere week viel alles uiteen. Als een ballon die je onder water houdt en ineens loslaat, kwam alles in één keer omhoog. Binnen een maand zat ik ziek thuis op de bank. Ik, die altijd riep dat alles gewoon een kwestie was van schouders eronder en doorgaan.

Wat volgde was een lange periode van ziekte, bijna een jaar. Een tijd waarin ik mezelf even helemaal kwijt was, en waarin ik stap voor stap moest leren om weer op te krabbelen.

Het feelgoodquotebord

In die tijd had ik altijd een klein, zelfgetekend boekje bij me: Reddingsboeiend. Mijn houvast op moeilijke momenten. En op een ochtend dacht ik: waarom zijn er zo weinig lichtpuntjes in het straatbeeld? Waarom word je onderweg van de supermarkt naar huis niet even opgetild?

Ik kocht een paar pallets, timmerde ze met twee linkerhanden aan elkaar, hing er stiften aan en schreef erop: dit is het feelgoodquotebord. Laat hier jouw lichtpuntje voor een ander achter. Als eenmalige actie zette ik het in het centrum van Alphen aan den Rijn.

Een dag later ging ik kijken of het er nog stond. Het was volledig volgeschreven. Mensen stonden in de rij, er lagen bloemen bij. Toen besefte ik: iedereen draagt iets. Rouw, eenzaamheid, een scheiding, ziekte. Een klein lichtpuntje kan dan zoveel doen.

Er kwamen meer borden, gemaakt in mijn achtertuin. Het bleek ook voor mij de juiste therapie: mijn creatieve brein kwam langzaam terug. Door de aandacht uit Alphen en van landelijke media kreeg het project een naam: Happierdays.

Boei op wielen

Langzaam ging het weer beter met mij. Maar ik wist: alleen vliegen en consultancy is niet mijn pad. Ik wil echte, tastbare lichtpuntjes creëren.

Dus kocht ik spontaan een oude paardentrailer, maakte hem schoon en bouwde hem om tot een barista feelgood truck. Ik noemde hem Boei, naar mijn boekje Reddingsboeiend. Daarna volgden de filmavonden in de hooischuur: The Cozy Barn. Hooibalen, kaarsjes, een groot scherm en de foodtruck. Het werd een succes, maar het bleef tijdelijk. En dat voelde zonde.

Het brugwachtershuisje

Totdat het brugwachtershuisje op ons pad kwam. Er was enorm veel interesse, maar ik schreef diezelfde avond mijn visie uit, maakte een moodboard en ging erheen om het te pitchen. Tien minuten kreeg ik. Dat was genoeg: ze zagen het voor zich.

Wat volgde waren maanden van onderhandelingen en slapeloze nachten. In november 2025 kreeg ik eindelijk de sleutels. Tijdens de verbouwing kwam alles naar boven: schimmel achter de muren, een instortend plafond, rotte vloeren, nieuwe leidingen. Maar we zetten door. Boei, maar dan op een vaste plek.